نبودن،يك روند هميشگي است.جيزي مثل تكرار يك عادت.حضور اما يك حادثه بزرگ و دوست داشتني خواهد بود.نبودن يك حقيقت غير قابل انكار است و حضور،آرامشي در بر خواهد داشت كه هيچ چيزي با آن برابري نخواهد كرد.

لحظه هاي يأس را هيچوقت به خاطر نمي سپارم.اما گاه نااميدي ها چنان هجوم مي آورند كه انسان را ناچار مي كنند وجودشان را حس كني.چه ميشود كرد؟

انسانهاي مأيوس هميشه از ديد ديگران،افرادي بدون اعتماد به نفس و سست باور تلقي مي شوند.كساني كه اراده اي براي تصميم گيري ندارند حال آنكه همواره اين گونه نيست.گاه انسانهاي مأيوس چنان تصميمات سختي اتخاذ مي كنند كه تخيل آن براي ديگران زجرآور است.پس چه بهتر است با نااميدي ها كنار بيائيم. اما بايد اذعان كنم كه لحظه هاي نااميدي،لحظاتي زشت و دلهره آور است.

نااميدي براي هركس لحظه اي خاص را به ذهن مي آورد.اين حس اما براي من در لحظات زير خلاصه مي شود.لحظاتي كه بسيار برايم اتفاق افتاده اما كمتر در آن تصميمي نابخردانه گرفته ام.

لحظه هاي يأس را هيچوقت به خاطر نمي سپارم .تنها گاه از آنها يادي  مي كنم تا قدر اكنون را بيش از پيش بدانم.

راستي اين حس نااميدي چه تصاويري را در ذهن شما نقاشي مي كند؟

.......................................................................................................

وقتي كه سيب رويا مي افتد

وقتي كه كوزه ي عشق مي شكند

وقتي كه برگ سبز خاطره مي سوزد

وقتي كه نبض ماه نمي زند

وقتي كه رنگ در خود مي غلتد

وقتي كه بغض  در خود مي گندد

وقتي كه شوق در خود مي ميرد

وقتي كه نور در خود مي پوسد

وقتي كه سايه ها سخنراني مي كنند

وقتي كه مترسكها ساز مي زنند

وقتي كه نقابها نقاشي مي كشند

وقتي كه ولگردها به خانه مي رسند

وقتي كه ما قهر مي كنيم

وقتي كه ما زنگ مي زنيم

وقتي كه ما دزد مي شويم

وقتي كه ما در مي رويم

وقت كه شب از تاريكي ما شرمگين است

وقتي كه باد از بي سرزميني ما خشمگين است

وقتي كه رود از سكون ما مي نالد

وقتي كه ساز از غربت ما غمگين است

وقتي كه ترديدهاي گل بوئي ندارد

وقتي كه ساقه هاي نور آبي نيستند

وقتي كه امواج گوش كر مي شوند

وقتي كه عصاهاي چشم كور مي شوند

چقدر اين لحظه ها دلهره آورند

چقدر اين لحظه ا مرا مأيوس مي كنند

۱۵ دیماه ۱۳۱۳به تعبیری روز تولد فروغ فرخزاد است.اگر چه در شناسنامه اش این تاریخ ۵ دیماه درج و ثبت شده است.شناسنامه ای که او برایش شعرها سروده تا توانسته خود را در آن اثبات کند.اما گویا تا آخرین نفس هم فروغ فرخزاد -زن ایرانی-باید همچون تاریخ تولد مبهمش به دنبال تاریخ تبلور خود بگردد و آنرا بیابد.

زن ایرانی شاید در میانه یک مسیر غریب قرار دارد.اما تردیدی نیست که او نیز خود را اثبات می کند.براستی تفاوت به اثبات رسانیدن و تبلور یافتن چیست؟

الف)آيا نوشتن نشانه ترديد است؟آيا سياهي نشانه ترس  دلهره است؟آيا سايه تداعي كننده كمين و كمينگاه است؟آيا كوچه ها همواره تصويري تنگ و تاريك به ارمغان مي آورند؟سوالات مسخره اي مي پرسم.هيچ ارتباطي بين اين پرسشها نمي يابم.مغزم دچار فشردگي غيرقابل تحملي شده است.فشردگي ناشي از چه! نمي دانم.

گاهي وقتها به حال خودكارهاي سياه كه هميشه در اقليت به سر مي برند دلم مي سوزد.گاهي وقتها يادم مي رود كه سياهي از كجا مي آيد.براي چه سياهي بايد با مفهوم بدي و شر همراه باشد.براي چه؟سوالات مزخرفي مي پرسم.

ب)ناخوادآگاه خودكار را برمي دارم.چند برگه آن طرف ميز در انتظارند. آيا آنها هدر خواهند رفت؟نفس تيره خودكارهاي مشكي همواره برايم تداعي كننده حس خوب اطمينان و اعتماد به نفس بوده است.اگر چه خيلي ها آنرا نشانه زوال و ناپاكي مي دانند.

نمي دانم چه بايد بنويسم.تنها اين را مي دانم كه بايد به خودكار هاي مشكي هم مجال خودنمايي بدهم.ما كه نتوانستيم كاري كنيم با همه ادعاهايي كه داشتيم و داريم.بگذار اين خودكار مشكي هم از خودش بگويد شايد فرجي شود.چرا كه نه!او هم مي تواند از زيبايي و عشق بگويد.مي تواند اشكهاي خيس خود را بپوشاند و دستهاي تيره گونش را بر رقص گلبرگهاي ياس بكشد.

چه خوب ميشد اگر...نه.با مدادرنگي هاي شمعي ننر كه نمي شود عظمت چشمهاي رويائي خورشيد را توصيف كرد.مگر مي شود تصوير آزادي را جدا از زندانهاي تنگ و تار خودباوري،با تكه هاي جورواجور و اجق وجق آبرنگهاي رنگ و رورفته نقاشي كرد.نه.معلوم است كه نمي شود.شدني نيست.فكرش را نمي توان كرد.كاش ميشد اين احساس را همه مي فهميدند.

آنها چه تنهايند.چه بي كس اند.آخر چه گناهي مرتكب شده اند كه كسي آنها را باور نمي كند.به چه كسي دروغ گفته اند.حقيقت را مگر نمي توان با خودكار مشكي نوشت.اينها همه خيالبافي است.اعتقاد ما مشكل دارد.اعتقاد ما مشكل دارد.

پ)ترديد نه با بنفشه مي رويد و نه با ابرهاي آبي باريدن مي گيرد.ترديد حاصل آگاهي است.هر چه بيشتر بداني بيشتر دچار ترديد مي شوي.خيلي ساده است.اينها خيالبافي نيست.اعتقاد ما مشكل دارد.حالا با پر سياه كلاغ هم مي شود الفباي پرواز را هجي كرد.بر صحنه ي بيرنگ آسمان بزرگ.ترديد پرواز از اوج گرفتن آگاهي با هواپيماهاي آلومينيومي سپيد سرچشمه مي گيرد.ترديد سقوط هم همين طور.خودكار مشكي چقدر درددل دارد.بايد ناخودآگاه آنرا برداشت.بايد اجازه داد تا بغضش را سپيد كند.خاكستري كند.سياه كند.تا سقوط سبك پرهاي كلاغ زمان زيادي نمانده است.زمان زيادي نمانده است.

ت)چه مي خواستم بنويسم.از سياهي گفتم و ندانستم سياهي چيست.از سپيدي گفتم و نخواستم بفهمم چه تصويري دارد.كجاي اعتقاد ما مشكل دارد؟اعتقاد آيا باورهاي حتمي است؟آيا اعتقاد ما نمي تواند تغيير كند؟حتميت در زندگس ما چه جايگاهي دارد؟اه...باز هم سوالات و حرفهاي صدمن يه قاز شروع شد.

در باب تنهايي مي شود مثنويها نوشت.نه براي تنهايي بلكه براي آنكه تنهايي هايت از اوست.خيلي چيزها مي شود نوشت.خيلي چيزها...اما...من به همين بسنده مي كنم.وقتي كه تنهايي،فرقي نمي كند چقدر مي نويسي.مهم اين است كه آنچه مي نويسي را باور داشته باشي.مهم فقط همين است.فقط همين...

1) سايه در كابوس شب جاريست باز

كوچه در حال رجزخوانيست باز

درد تنهايي به من خو كرده است

چاره اين درد  بيداريست باز

2) زندگي آنسوي باران خفته است

مرگ بر تخت غزل بنشسته است

سكه بي نور ماه آسمان

رونق بازار تنهائيست باز...

رونق بازار تنهايي هاي من هم تكه اي نور است.تكه اي نور خشك و خالي....فقط همين...

سكوتم به اندازه جوش آمدن يك كتري هم دوام ندارد.زود قل قل مي كند و بي درنگ اهم درون قوري قديمي رنگ و رو رفته كنج آشپزخانه محبوس مي شود.

آنقدر زنداني بوده ام كه وقتي از پشت توري زنگ زده پنجره،غنچه هاي نارس ترديد را بو مي كشم،احساسم گل مي كند و مثل بادكنكي آسوده خيال تا ناكجاي ناكجا پر مي گشايد.مثل يك بادبادك.و چه بي درنگ از نو،با برچيده شدن ميله هاي نفرت،همان احساسات قبلي و يا شايد هم قلبي،سوراخ مي شوند و مي چكند بر قاليچه ي بي نقش كف تنهايي هايم.ته مي گير انگارفكرهاي روشن و سبك گذشته.با چنگال عشق و چاقوي سرنوشت كه نمي شود اين فكرها را نجات داد.نمي شود به دادشان رسيد

فكرش را كه مي كنم مي بينم اي واي! چقدر زنداني بوده ام،ميان اين فكرهاي روشن و سبك گذشته و حالا اگر چه سوخته ام اما آنقدر ها بدبو و چركين نيستم.آزاد نيستم اما ديگر نمي خواهم بهانه هاي لوس تحويل كف گيرها بدهم.نمي خواهم بين جعبه هاي بدمزه و عذاب آور غير مجاز گوشه ي كمد،وول بخورم.تهويه.تهويه را روشن كنيد.من ديگر نمي خواهم برچيده شدن ميله هاي نفرت را نظاره گر باشم.دوست دارم آنقدر زنداني باشم تا باور كنم كه رهايي يك نياز است.رهايي،زندگي نيست.بلكه رندگي رهايي است.مي خواهم آنقدرها زندگي باشم تا زندگي را باور كنم.تا سكوتم را حتي بدون قل قل درون قوري قديمي رنگ و رو رفته كنج آشپزخانه نجوا كنم.من مي خواهم محبوس باشم،پشت پوست گنديده كابينت.پشت رابحه ي مشمئز كنند قابلمه زندان.

آخرين مسافر قطار شعر انقلاب ايستگاه‌هاي بسيار ديده است: پيروزي انقلاب، آغاز جنگ، پايان جنگ، پايان عصر ايثار، آغاز عصر رفاه، پايان عدالتخواهي، آغاز اصلاح‌گري، پايان اصلاح‌گري، آغاز اصول‌گرايي، پايان... ما نيز اين همه را ديده‌ايم. اما از ياد برده‌ايم آن روزها را، آن آغازها و پايان‌ها را، آن يقين‌ها و ترديدها را، آن ايثارها و خودخواهي‌ها را، غافل از آنكه يك شاعر شايد تنها يك شاعر نه از نسل ماقبل انقلاب (كه شيفته قصيده و غزل بود) يا از نسل مابعد انقلاب (كه فريفته شعر سپيد و شعر حجم شد) كه مردي از نسل انقلاب با آميخته از غزل و شعر سپيد و نه قصيده و ترجمه آميزگي در همه اين سال‌ها در حال شاعر شدن بود.*

قيصر امين پور درگذشت.فكر مي كنم همين مقدار براي كسي كه خاموش بود اما متعهد كفايت كند.براي نشان دادن صلابت او نبايد ذره اي ترديد كرد.نوشدارو پس از مرگ  است داستان ما ايرنيان .وقتي كه دير مي شود آن هم ناگهان ناگهان.............

و قاف

حرف آخر عشق است

آنجا كه نام كوچك من

آغاز مي‌شود!